เมื่อวานไปงานแต่งงานเพื่อนสมัยเด็กๆมาอะ จัดงานแต่งที่บ้านเจ้าสาวแบบง่ายๆ ก่อนที่จะไปจัดงานเลี้ยงที่โรงแรมอีกที เพราะเมื่อวานนี้มีพิธีสู่ขวัญตามประเพณีชาวเหนือ

เราเห็นแล้วก็ชอบอะ เพราะมีพานพุ่มที่คนเฒ่าคนแก่เค้าทำให้แล้วก็มีคนอวยพรแบบเอาฝ้ายมามัดข้อมืออะ

ดูดีกว่าแต่งโรงแรม เพราะโรงแรมมีแต่งานเลี้ยง กินๆถ่ายรูป แล้วก็กลับ

แต่จัดที่บ้านก็จะมีคนแถวบ้านมาช่วยทำกับข้าว ดูอบอุ่นดี

แม่เดี้ยนก็ไปช่วยเค้าด้วย ส่วนเดี้ยนไปนั่งกินเป็นคุณนาย ๕๕๕ ทำไรไม่เป็นอะ ละอายเหมือนกันนะ แต่ แม่บอก ออกไปเหอะ มันเกะกะ -_-"

วันที่ ๑๓ แพน ลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งแก่กว่าเราปีเดียวก็จะแต่งงาน

วันที่ ๒๙ แหม่ม เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็จะแต่งงาน

เดือน ตุลา นังใหม่ก็จะแต่งงานอีก

กรี๊ดด ทุกคน พร้อมใจกันมีสามีและลูก ทิ้งนังรี่ไปหมด

เรานานๆจะกลับบ้านที มีแต่คนจำเราไม่ได้อ้ะ เอิกๆ

ตอนไปงานแต่งงานเพื่อนแถวบ้าน ก็มีแต่คนถามว่า เมื่อไรเชอรี่จะแต่งงาน

เราก็ตอบขำๆว่า ยังหาเจ้าบ่าวไม่ได้เลยไม่มีใครเอา

แล้วก็จะมีคนบอกว่า ไม่เชื่อหรอก ว่าไม่มีคนมาจีบ เลือกมากอะดิ (คือทุกคนยังเชื่อว่าเราไม่มีแฟน)

ละที่สำคัญ แม่บอกว่า เนี่ยแม่ไปช่วยงานแต่งงานคนอื่นตั้งเยอะแล้ว เมื่อไรจะมีคนมาช่วยงานรี่บ้างเนี่ย

อึ้งเลย ๕๕๕ ไม่รู้จะตอบว่าไง

แต่รู้ว่าตอนนี้ยังไม่อยากแต่งอะ รู้สึกว่าอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีอ่ะ

รู้สึกว่ายังใช้ชีวิตสาวไม่คุ้มเลย ยังรู้สึกว่าตัวเองยังเด็กอยู่เลยอะ ไม่ใช่มุกแซวตัวเองนะ แต่รู้สึกแบบนี้จริงๆ รู้สึกตัวเองยังก๊องๆแก๊งๆทำอะไรไม่เป็นสาระเลย แล้วจะไปรับผิดชอบชีวิตคนอื่นได้ยังไง

ถ้าแต่งงานแล้ว

* ก็คงนอนตี ๔ ตื่นเที่ยงไม่ได้แล้ว

* คงใส่สายเดี่ยวไปเที่ยวมังกี้ไม่ได้อีก

* เหล้า อย่าคิดว่าจะได้แตะ แม่สามีเอาตายแน่ๆ ๕๕๕

* แล้วถ้าเกิดท้องขึ้นมา นน คงขึ้นพรวดเป็น ๖๐ คือ จาก ๔๙ เหลือ ๔๖ ลดเป็นปี แล้ว ๖๐ มันจะเหลือ ๔๖ ได้อีกมั้ยอะ

* ถ้ามีลูก ก็คิดว่า -ไม่กินข้าวเย็นละ ไดเอทๆ- ไม่ได้ ก็ลูกต้องกินนี่

* ตื่น ๗ โมง ไม่ได้แล้วต้องตื่น ตี ๕ มาชงนมมาทำกับข้าว แต่งตัวให้ลูก ส่วนขนตางอนงามอย่าหวังว่าจะได้ปัดแน่ๆ

* บลัชออน Nars ราคา พันกว่า คงไม่ได้ซื้อ ต้องเก็บไว้ซื้อเสื้อคิตตี้ให้ลูกแทน

* ค่าเทอมเด็กอนุบาลก็เป็นหมื่นๆ ไหนจะค่านม ค่างานโรงเรียน ค่าชุดแสดงบนเวที ค่าครูฝรั่ง ค่าทัศนศึกษา

แล้วเพื่อนเดี้ยนคนนึงนะคะ ตอนยังสาว ชีสวยค่ะ เริดๆเชิดๆ พอแต่งงานไป ๒ ปี โทรมมาก ปากไม่ทา หน้าไม่แต่ง ใส่กระโปรงยาวๆ เดี้ยนตกใจ จำเพื่อนไม่ได้ แต่ยังดีนะคะที่ความสวยของหล่อนก็ถ่ายทอดไปยังลูกสาว สนใจแต่ลูก ตัวเองโทรมไปเยย

กรี๊ดๆๆๆ เดี้ยนบ้าแน่ๆ คือ นึกถึงเรื่องพวกนี้แล้ว กลัวการแต่งงานขึ้นมาทันใด

เมื่อคืนคุยกะเก่ง เก่งบอกว่าลองถามแม่ดูว่าจะเอาสินสอดเท่าไร (แต่ห้ามบอกนะว่าเก่งอยากรู้)

 แม่ก็บอก เอา x บาทละกัน

เก่งบอก - โห นี่เค้าตั้งใจจะให้ 4x นะเนี่ย

เรา - แม่จะเอาแค่นี้ก็ดีละนี่

เก่ง - สงสัยแม่ตะเองเห็นเค้าเป็นเด็ก ไม่มีปัญญาหาตังค์อะจิ (แอบน้อยใจ)

เรา - ละตอนนี้ตะเองมีเท่าไรอะ

เก่ง - มี 2x ง่ะ

เรา - เออ งั้นก็ดี เก็บไปอีก ๒ปี คงจะพอ

เก่ง - ตะเอง ประหยัดๆหน่อยนะ อย่าใช้ตังค์เปลืองนะ ตะเองไม่ต้องช่วยเค้าเก็บตังค์หรอก ช่วยเค้าประหยัดก็พอ ค่างานเลี้ยงพ่อเค้าคงออกให้แหละ แต่อยากหาสินสอดทองหมั้นเองง่ะ

ทำเสียงแบบเว้าวอนสุดริด เฮ้อ สงสารน้องเก่งเนอะ

สัญญา จะเป็นคนดี เลิกใช้ตังค์เปลืองแล้ว จริงๆนะ

เอ๊ะ แล้วค่าเทอม ป.โท ที่จ่ายๆไปอ้ะ จะโดนหักออกจากสินสอดมะเนี้ย โอ้ว ม่ายนะ

 เจ้าสาวที่กลัวฝน

ไม่ได้กลัวฝนนะ แต่กลัวการรับผิดชอบ และกลัวไม่ได้ปัดขนตางอนงามตะหาก