ไดที่เดี้ยนจะเขียนวันนี้ อาจจะทำให้คนเรียนวิศวะ รึมีแฟนประกอบอาชีพนี้แอบด่าบุพการีเดี้ยนได้

ดังนั้นเดี้ยนขอออกตัวไว้ก่อนว่าเดี้ยนไม่ได้คิดว่าหนุ่มวิศวะทุกคนที่เป็นแบบนี้

แต่วันนี้ขอเมาท์ถึงหนุ่มวิศวะที่เดี้ยนเคยพอเจอมาละกันนะ

เรื่องมันเริ่มตอนเดี้ยนอยู่ ปี ๑ และอยู่หอใน มหาวิทยาลัย ละก็มีเพื่อนเรียนวิศวะคนหนึ่งมารับมาส่งเดี้ยนไปเรียน

(ว้าย อย่าแอบด่าว่าแรดตั้งแต่ปี ๑ นะคะ เพื่อนจริงๆค้า )

 แล้วในหอมันก็แคบๆเนอะ แล้วพวกเราชาว มช. ก็จะถือว่าเรื่องชาวบ้านนั้นเป็น first priority ยิ่งกว่าการเรียน

(เด็ก มช คนอื่นแอบด่า มีแต่มรึงคนเดียวอะดิ อิรี่ ๕๕๕)

ก็เลยมีคนเมาท์ว่าเดี้ยนมีแฟนแล้วๆๆ เดี้ยนก็เลยไปคุยขำๆกะเพื่อนคนนั้นว่า

"เนี่ย น. (นามสมมุติ) มีคนว่าเราเป็นแฟนกันอ่ะ"

นาย น. คนนั้นก็ตอบว่า "อ้าว เชอรี่ไม่ดีใจเหรอ มีข่าวกะหนุ่มวิศวะ"

นังรี่ เลยอึ้งแด๊ก เอ๊ย อึ้งรับประทานในความ ego สูงของเพื่อน น. คนนี้จริงๆ

ยังไม่จบค่ะ อิรี่เมาท์ผู้ชายทั้งทีจะจบง่ายๆได้ไง

วันที่ ๕ ธค. ๒๕๔X ( เรื่องไรจะบอก ว่า x คือเลขไร เดี่ยวก็รู้สิว่าเดี้ยนอยู่ปี ๑ เมื่อชาติปางไหน)

เพื่อน น. คนนั้นก็ชวนเดี้ยนไปงาน โซล (Entaneer soul คล้ายๆงานเลี้ยงกลางคืนแบบสวยงามมั้ง งานนี้หนุ่มๆวิศวะก็จะพาแฟนสาวไปเปิดตัวกัน)

แต่คุณ น. ประมาณว่าหาใครไม่ได้แล้วมั้ง เลยชวนเดี้ยนไป แต่เดี้ยนไม่ไป เพราะเดี้ยนจะกลับบ้านไปตักบาตรให้พ่อ (ทำจริงๆนะค้า ไม่ได้สร้างภาพ)

แล้วพอเปิดเรียน เพื่อน น. ก็บอกว่าเค้าก็ไม่ได้ไปงาน soul เพราะว่าเดี้ยนไม่ยอมไปกะเค้า ละก็บอกอีกว่า

"รู้ปะ ใครๆก็อยากไปกะ น. นะ แต่ น. อุตสาห์ชวนเชอรี่ เชอรี่ก็ดันไม่ว่าง "

อึ้งรับประทานอีกแล้วฮ่ะ เพื่อน น. ก็พูดต่อว่า

"เนี่ย วันนี้ น. จะมารับเชอรี่ไปกินข้าวนะ เดี๋ยว ๔ ทุ่มมาส่ง"

" ทำไมต้อง ๔ ทุ่มอ่ะ นี่พึ่ง ๖ โมง"

"แหม ก็จะพาเชอรี่ไปขับรถรอบ มอไง วันนี้ น. ใส่ชอปมาอ่ะ ไม่สังเกตเหรอ คนต้องมองเชอรี่กันเพียบแน่เลย ที่อยู่กะหนุ่มวิศวะใส่ชอปเนี่ย"

** ชอป ก็ เสื้อชอปสีน้ำเงินของวิศวะที่เด็ก ปี ๑ จะได้หลังงาน โซล (ถ้าคณะอื่นก็เป็น sock-tie ) แบบว่าผ่านการรับน้องแล้ว

อิรี่อึ้งรับประทานครั้งที่ ๒ ของวันเลยฮ่ะ

หลังจากนั้นเดี้ยนก็เลยเกิดอาการอคติกะหนุ่มวิศวะนิดๆ แบบว่าหมั่นไส้ง่ะ เช่น

"เนี่ยๆ รับน้องวิศวะโหดแค่ไหนเหรอ"

"บอกไม่ได้หรอก อยากรู้เชอรี่ก็เอนท์เข้ามาเองดิ"

เวนนน บอกแค่ว่าความลับก็ได้ละว้อย ไม่จำเป็นต้องพูดขนาดเนี้ยยยย

เมื่อเดี้ยนมีแฟนเป็นหนุ่มวิดคอม เดี้ยนก็ไม่ได้พบปะพูดคุยกะหนุ่มวิศวะสักเท่าไร

จนวันนี้นี่เอง ก็นัดรวมญาติ กินเลี้ยง ร้องคาราโอเกะ ไปเรื่อยเปื่อย

ละก็เจอ พี่ชายของน้าเขย เค้าก็แนะนำให้เดี้ยนรู้จัก

ลุงเค้าก็ถามว่าอายุเท่าไร

พอเดี้ยนบอก ๒๗ ลุงเค้าก็ทำหน้าแบบว่า "อินี่ไม่มีใครเอา!"

แล้วก็พาลูกชายเค้ามาแนะนำ ละก็พูดแซวๆแบบว่า อยากได้เดี้ยนเป็นลูกสะไภ้

แล้วลุงก็โฆษณาลูกชายใหญ่เลยว่า จบวิศวะ ตอนนี้ทำงานอยู่งั้นงี้ มีลูกน้องมากมาย รายได้แค่นี้ บลาๆๆ

ซึ่งมันก็เยอะอยู่อะนะ เมื่อเทียบกะเงินเดือนเท่าหอยมดของเดี้ยน แต่เดี้ยนจะยินดียินร้ายไปทำไม เพราะเดี้ยนไม่ใช่คนที่มีรายชื่อในพินัยกรรมของเค้านี่คะ!

ลืมไปว่าเค้าชื่อ น. (นามสมมุติ) อีกแล้ว งั้นเรียกว่า น๒ ละกันนะ

คุณ น๒ ก็ม่อเดี้ยนสุดชีวิต คือจริงๆเค้าหน้าตาดีเลยนะ ถ้าเดี้ยนเจอเค้าในมุมมืดในร้านอาหารละเค้าขอเบอร์เดี้ยนเนี่ย เดี้ยนเอาร่างกาย เอ๊ย เบอร์โทรไปถวายถึงโต๊ะแน่ๆ

แต่.... เค้าก็มีความภูมิใจในความเป็นวิศวะกรของเค้าม๊ากกก เช่นกัน

เดี้ยนเลยไม่อยากจะคุยด้วยเท่าไร กวนประสาทมัน เอ๊ย เค้าตลอด

"น้องรี่เป็นครูเหรอครับ"

อ๊าย รู้จักกรูระยะเวลา ไม่ถึง ๑ หมายิ้ม มาเรียกกรูว่า น้องรี่ เรอะ จะสนิทเกินไปแร้ว (คนมันมีอคติอะนะ)

"เอ่อ เชอรี่ เป็นลูกคนโตค่ะ เชอรี่ไม่มีพี่ค่ะ"

อึ้งแด๊ก เอ๊ย รับประทานไปเลย ๑ ดอก

"เชอรี่สอนอังกฤษใช่ปะ พ่อบอกว่าเชอรี่พูดอังกฤษเก่ง" (เปลี่ยนจากน้องรี่เป็นเชอรี่ละ)

 กรี๊ดด รู้ได้ไงคะ ตั้งแต่เดี้ยนมาเดี้ยนยังไม่หลัน (เผลอ) พุดอังกฤษกะแมวตัวไหนเลยนะคะ ก็อู้กำเมืองตลอด

สักพัก คอมพิวเตอร์มันก็แฮงค์ค่ะ หาสาเหตุไม่เจอ เค้าเลยมาช่วยดูๆให้

" เชอรี่มีปัญหาเรื่องคอมถาม น๒ ได้นะ"

"ไม่เป็นไรอ่ะ แฟนเชอรี่ก็เรียนวิทย์ คอม"

"อ้าว เชอรี่มีแฟนละเหรอครับ"

"อ๋อ มีแล้วค่ะ สวยๆแบบนี้เหรอคะ จะเหลือ"

จบ......

แม่กะน้อง

น้า มีคนบอกว่ารี่จังหน้าเหมือนน้าอีกแระ

ลูกพี่ลูกน้องที่สนิทมากๆ

ดีใจที่เห็นแพนมีความสุขกะคนที่แพนรัก รักแพนมากนะ

หลาน หนึ่งในหลายสิบคน ๕๕๕ ญาติเยอะอะ ชื่อน้องอาย

ดอกไม้(ปลอมๆ)ในบ้าน

ช่วงนี้มีความสุข พาลไม่อยากกลับไปเผชิญความลำบากที่ทำงานอีกเลยง่ะ

My lovely family, I love you ALL.

Three best things in my life ; Family, Friend and You..^^