เด็กๆ แต่ละที่ก็แตกต่างกันไป เด็กวัฒโนรุ่นแรกที่เราสอน (ตอนนี้ จะขึ้น ปี ๒ มหาวิทยาลัยแล้ว เรานี่แก่ละนะเนี่ย)

เด็กวัฒโนจะเป็นแบบว่าหลากหลายรูปแบบมาก เด็กผู้ชายจะซนมากๆเลยแหละ เด็กผู้หญิงจะน่ารักดี

แต่เค้าจะไม่ค่อยกล้าที่จะซักถามอะไรเท่าไร สงสัยกลัวครูเชอรี่งับหัว อิอิ

ตอนฝึกสอนเสร็จเราได้ของขวัญจากเด็กๆเยอะมาก พร้อมจดหมายสารภาพความในใจว่า

ตอนแรกไม่ชอบครูเลยเพราะครูดุ แต่ไปๆมาๆครูก็ใจดี ยิ้มเยอะๆนะคะ หนูจะได้ไม่กลัว

พอมาสอนเรยีนา ครั้งแรกก็เจอศึกหนักเลยเพราะเข้าไปกลางปี เด็กๆจะเกิดอาการต่อต้านนิดๆ ว่าครูใหม่ จะสอนเป็นไง ดีกว่าครูเก่ามั้ย

คาบแรก เจอเลย คุณกก ถามว่า How different between "crocodile" and "alligator"?

 ว้าย เด็ก ม.๒ นะคุณขา ถามมาได้ เลี่ยม (ฉลาด) จริงๆ ๕๕๕๕ แต่ไปๆมาๆก็เข้ากะเด็กรุ่นนั้นได้ พอรุ่นต่อๆมาก็ไม่มีปัญหาอะไร

น้องไหม - แพร ฝาแฝดอ่ะ ชอบเด็กฝาแฝดอะ แต่เกลียดพี่ชายมันจัง ๕๕๕

เด็กเรยีนา ใครๆก็ว่าเป็นคุณหนู ไฮโซ

แต่เราว่าเด็กก็คือเด็กนั่นแหละ และเค้าจะแบบมีข้อสงสัยอยู่ตลอดเวลา

ทำไมครูถึงไม่ถอดรองเท้าคะ

ทำไมต้องเปียผม ๒ข้างคะ

ทำไมต้องให้หนูไปนั่งริมหน้าต่างละคะ

ต้องมีคำตอบให้เค้าตลอด โดยเฉพาะเรื่องเรียน ทำไม honest ไม่ออกเสียง h อะไรพวกนี้ เป็นเจ้าหนูจำไม

เบื้องหลังครูเชอรี่ ดูอ่อนวัยเหมือนพี่สาวเลยนะเคอะ หุหุ กะน้องเบลล์ เป็นหัวหน้าหมู่

เด็กเรยีนาเป็นเด็กที่ใครได้สอนต้องหลงรักจริงๆ

เค้าเป็นเด็กขี้อ้อน ช่างประจบมากๆ

บางทีคุยกันเสียงดัง เราโมโห พูดไม่ฟัง เราเงียบเลย ไม่สอนต่อ อยากเล่นเล่นไป โกรธมาก (ซึ่งจริงๆไม่ควรเป็นนะ ครูขี้งอนเนี่ย)

เค้าก็จะมา ขอโทษ ครูขา พวกหนูผิดไปแล้วค่ะ ครูอย่าโกรธหนูนะคะ หนูจะตั้งใจเรียนแล้วค่ะ

บางทีถึงกะมีพวงมาลัย มีดอกไม้มาขอขมากันเลยทีเดียว อิอิ

แต่อีกวัน ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมค้าาาาา

ครูเชอรี่อยากกรี๊ด ฉันไม่น่าใจอ่อนกะนังเด็กขี้อ้อนพวกนี้เลยจริงๆ

เห็นหน้าชัดๆนี่ก็น้องปอสา น่ารักดี ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมกันสุดริดเพราะโดนดุค้า

ประทับใจวันครูที่เรยีนามาก เราเข้าไปปีแรก เราก็ได้ไปนั่งเก้าอี้กะครูทุกคน

เด็กๆทุกคนก็ค่อยๆถือกรวยดอกไม้มาไหว้ ประทับใจมาก น้ำตาจะไหล รู้สึกว่า ภูมิใจที่ได้เป็นครูจริงๆ

แล้ววันนั้น เด็กๆแต่ละคนก็จะมีกรวยดอกไม้มาให้ครูที่ชอบต่างหากอีก เราก็ได้เยอะมากๆ หลายสิบอัน ปลื้มมากๆ

เราจะเข้ากะเด็กๆได้อีกเรื่องนึงคือ เราชอบแฮร์รี่ พอตเตอร์ กะ ซานริโอ้มากๆ

เด็กๆก็จะชอบมาคุยๆกะเรา บางคนเอาชุดผ้าปูที่นอนคิตตี้มาขายเรา ๕๕ (ผิดระเบียบนะนี่) บางคนก็จะซื้อสติกเกอร์แฮร์รี่ กระเป๋ามายเมโลดี้ ที่ติดผมเชอรี่ อะไรงี้มาให้เรา

สังเกตว่า เราจะใช้ของเหมือนเด็กๆเยอะมาก อิอิ

ตัวแสบเลยกลุ่มเนี้ย ตัดผมสั้นอยู่กลุ่มเดียวทั้งชั้น นำทีมโดย น้องน้ำตาล (ดูไม่มีสง่าราศรีคุณหนูเลยนิ นังพวกนี้)

ละมีทีนึง เราพา เด็กดาราไปดูละครและก็เจอเด็กเรยีนา

 เค้าเรียกครูเชอรี่ๆ แล้วก็วิ่งมากอด ดีใจมากๆเลยที่เจอ

เค้าก็ถามเราว่า ทำไมครูต้องลาออกละคะ ทำไมไปอยู่ที่อื่นไม่บอกหนู

เศร้าเลยอ่ะ บางทีผู้ใหญ่ก็มีเหตุผลอะไรที่เด็กยากจะเข้าใจเนอะ แต่ยังไงก็คิดถึงพวกหนูนะคะ

พอมาอยุ่ดารา ก็จะเป็นอีกแบบ เด็กที่นี่จะค่อนข้างลุยๆหน่อย ให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ค่อยบ่น ถึงบ่นก็ไม่บ่นให้ครูได้ยิน อิอิ

และเด็กดาราจะกลัวครูประจำชั้นมาก แปลกดี พอเราเดินผ่านห้อง ป. ๖/๑๓ เด็กจะกระซิบกัน ครูเชอรี่มาแล้วๆ นั่งที่ๆ

ไม่รู้กลัวอะไรกันนักหนา รึเรามีเขี้ยวงอกมุมปากก็ไม่รุ้นิ

แต่กลัวยังไงก็ยังพูดมากอยู่ดีอ่ะ

เวลาเราดุ เค้าจะไม่เถียง และให้ทำอะไรก็จะไม่มีข้อสงสัยโต้แย้งอะไรทั้งนั้น ค่อนข้างอยู่ในโอวาท อิอิ

 และเวลาเรียน เค้าไม่เข้าใจ ก็จะไม่ค่อยถามอีกเช่นกัน

แต่เด็กผู้ชายจะซนมากๆ เตะลูกบอลในห้องมั่ง เล่นกันจนพื้นห้องทะลุมั่ง ไม่รู้มันไปเล่นกันอิท่าไหนนิ

แต่เค้าจะค่อนข้างไว้ใจได้นะ แบบให้ทำเวร เราไม่ต้องลงไปคุมทุกวันเลย จะสะอาดเรียบร้อยตลอด(รึหัวหน้าเวรจัดการเองไม่รู้นิ ฮี่ๆ)

ให้จัดตกแต่งห้องคริสตมาสไรงี้ก็ทำได้ ละก็ได้รางวัลจัดบอร์ด ตกแต่งห้อง ทุกทีเลย เก่งมากๆ อิอิ

มันเป็นความสุขในชีวิตอย่างนึงเลยนะ การได้อยู่กะเด็กๆเนี่ย

ถึงสังคมการทำงานมันจะไม่ได้สวยหรูไปทุกอย่าง แต่เด็กๆน่ารักอะ

ดีใจจังที่ได้มาเป็นครู

รักลูกลิงของครูทุกคนเลยน้าาาาา